من آنم که در تاریکی گام بر این جهان نهاده است...
من آنم که در تاریکی رشد کرده است ...
من انم که در تاریک گام بر می دارد...
من آنم که در تاریکی ارام و در روشنایی بی قرار است ...
من آنم که در روز به انتظار خلوت شب نشسته است...
من آنم که خلوتگه من تاریکی شب است...
من آنم که تنها شنوای گریه هایم تاریکی شب است...
من آنم که تنها محرم اسرار من نیمه شب است...
من آنم که تنها در تاریکی به انتظار نشسته است...
من آنم که کابوس برایش رویاست ...
من آنم که با امید از دست رفته اش به تاریکی بوسه می زند...
من آنم که ابتدا در تاریکی اسیر بوده است....
من آنم که اکنون خود جزئی از ان تاریکی است...
من آنم که دل به غصه بسته است ...
من آنم که بی فروغ در انتظار فراموشی است ...
من آنم که سرما در وجودش سکنی گزیده است...
من آنم که به امید دیدار ان کس که نمی شناسدش به تاریکی خیره مانده است...
من آنم که در ظاهر می خندد و در دل خون می گرید...
من آنم که جهنم برایش بهشت است ...
من آنم که خواست بمیرد ولی نمرد.....
من آنم که روحم مدتها پیش مرا ترک گفته است ...
من آنم که اکنون تنها بدنی ناطق است...
من آنم که در تاریکی روشنایی یافته است در قلب آن ظلمت تار ...
من آنم که در تاریکی خواهم مرد...
آنگاه من از شوق خواهم گریست ...
آنگاه من آزادم ...
آنگاه من رها ام از غم...
آنگاه من رها ام از مکان...
آنگاه من رها ام از زمان ...
آنگاه من ازادانه به دنبال انچه این دنیای محدود مرا از ان منع کرده بود می روم...
آنگاه من جاودانه ام...
آنگاه من شاید توانستم لحظه ای حقیقی بخندم....
آنگاه تازه زندگی بر من لبخند خواهد زد...
انگاه نوری که در تاریکی یافتم با من خواهد بود ...
در تاریک ترین مکانها حتی تاریک تر از قبرم...
ان نور با من خواهد بود برای همیشه...